Een bezoek aan een museum is een zware opgave. Maar ik moet het doen. Niet om inspiratie op te doen, maar om te leren, van anderen. Het Uffizi in Florence is een museum wat al heel lang op mijn wensenlijstje staat. Ik heb bedacht er in februari heen te gaan, want dan zal het toch wel niet zo druk zijn. Zo dachten veel Italianen er ook over. 
De topstukken van Michelangelo, Da Vinci, Bernini, Caravaggio, Rembrandt etc. moet ik natuurlijk zien. Ik bereid me voor door de plattegrond te bestuderen en de belangrijkste zaalnummers te onthouden. Maar om een logische route in een oud gebouw te maken is blijkbaar lastig. Tenminste: een voor mij logische route. Ik raak niet snel verdwaald, heb een goed oriëntatie gevoel, kan makkelijk de weg vinden in een onbekende stad of een natuurgebied. Hier in het Uffizi ben ik al na 4 zalen de kluts kwijt. Plotseling ben ik er een paar verder en moet op zoek naar degene die ik gemist heb. Maar daar kan ik alleen de uitgangen van vinden. 
Nu begint mijn hoofd pas echt een chaos te worden. Een hersenpan die overkookt. Paniek dus. Ik word gek van al die mensen die voor mijn voeten lopen. En moet opletten dat ik niet tegen iemand aan loop. Dan maar in tegengestelde richting. Een suppoost kijkt naar me, maar laat me mijn gang gaan. Ik ben weer in de goede zaal. 
Tondo Doni van Michelangelo, veel bezoekers die er voor staan. Ze maken een foto met hun smartphone. Waarom? Om aan anderen te laten zien dat ze er zijn geweest? Ik kijk. Eerst aan de zijkant van de zaal en als anderen verder gaan, kan ik steeds centraler voor het schilderij komen. Ik kijk. De paniek is weg, maar de druk (stress) blijft. Ik moet beter kijken, leren.
Zoveel andere mooi dingen, maar Medusa van Caravaggio maakt de meeste indruk. Ik denk aan het bronzen beeld van Cellini in de stad van Perseus met het hoofd van Medusa. Ik probeer te begrijpen waarom Caravaggio dit ronde schild heeft gemaakt. De tijdsgeest. Het was een opdracht toch? De stress heeft plaats gemaakt voor verwondering. Geen paniek meer in het Uffizi.