Rond de 95 melkkoeien, ongeveer 50 stuks jongvee, dan is er altijd wel eentje niet lekker. Dat is bij mensen net zo of misschien nog wel erger.
Er lag een pink die er niet goed uitzag op een weidje. Opgeblazen hoofd en zijkant van haar lichaam. Nu staat ze in het strohok in de stal. Al 8 dagen. Zonder te liggen of te zitten. Dat ze pijn heeft kan je wel zien. De zwellingen zijn wel weg, maar haar huid ziet er slecht uit. Ze eet en drinkt wel. En ze krijgt pijnstillers, maar de veearts weet ook niet precies wat er met haar aan de hand is. De boer probeert haar te verzorgen, haar huid in te smeren. Haar snuit ziet er niet fris uit. De vellen en korsten hangen er aan. Ik houd ze vast zodat de boer ze eraf kan snijden. "Hier kan je toch wel tegen hè" zegt hij tegen mij. Ik werk ruim 3 jaar bij de boerderij en heb al veel dingen gezien waar je als "stadse" jongen niet snel mee in aanraking komt. Soms niet zulke fijne beelden: een veel te vroeg (ongeveer 5 maanden) geboren tweeling, een nageboorte die er na 10 dagen pas uitkomt, dood geboren kalf etc.. Maar vooral heel veel mooie momenten.
Nee, dit is een wat minder fijn gezicht en die geur, pff. Maar die pink zal er maling aan hebben. Ze wil geen pijn meer en beter worden. En de boer wil dat ook. Hij had het allang op kunnen geven, maar hij blijft voor haar zorgen. Dat is niet alleen om economische redenen, maar ook omdat hij vindt dat hij dit moet doen. Het hoort bij zijn leven. Boer is geen werk, geen functie, geen baan, geen carrière. Leven als een boer.