Begin november en de koeien gaan nog steeds naar buiten. Het is droog en redelijke temperatuur. Na de koffie, voor ongeveer 6 uurtjes. Niet voor het gras, dat is nu toch niet meer voedzaam genoeg. Binnen in de stal hebben ze genoeg te eten. Voor de fun? Als we een paar weken geleden naar de staldeur achterin liepen dan werd het onrustig. Geloei en sommigen die direct in actie schieten. Nu doen ze rustig aan en duurt het wel een half uur voor de laatste uit de stal gesjokt zijn.
Het hek naar een nieuw weidje is nog dicht en de boer vraagt of ik het even open wil doen en de koeien erop wil wijzen dat ze daar heen gaan. Niet opjagen, maar gewoon rustig naartoe lopen en de dames volgen vanzelf. Ik loop met de eerste koeien mee naar buiten en ga naar het betreffende hek. Doe het open en loop terug naar de stal. Een paar koeien begrijpen wat de bedoeling is en lopen naar het nieuwe weidje. Maar veel anderen kijken mij aan, staren naar mij, een enkeling loeit. Eén springt om me heen. Ik zie verbaasde blikken, verwondering. Ik vraag me af wat ze tegen elkaar zeggen, wat ze denken.
"Die rechtop lopende man in dat blauwe pak met die kleine ramen voor zijn ogen, die loopt met ons mee!! Je weet wel die soms de deur van de melkput opendoet en tussen ons in loopt. En onze bedden weleens opmaakt, die met dat gereedschap. Nee, niet die er altijd is. Die andere, die met die korte haren op zijn hoofd. Die smalle. Die loopt hier en deed dat hek open. En loopt nu tussen ons in te praten tegen ons en probeert ons aan te raken. Loop maar om hem heen hoor. We verstaan hem toch niet. Hij heeft het hek open gedaan, we kunnen daar heen, naar dat groene gras, een nieuw weidje."