Waarom? Krampjes, honger, verveling, last van het geluid of van andere mensen?
Of balen dat je bent wat je bent geworden?
Je hebt geen keuze, het is voor je bepaald. Door 2 mensen (of misschien kunstmatig). Geen weg terug. Alleen naar het eind.
Velen horen je, weinig luisteren. Ze begrijpen het toch niet. Niet iedereen kan het negeren. Vragen zich af of het stopt. Liefst direct. Hebben ze er last van? Het is geluid dat niet te dimmen is. Of toch? Koptelefoon op, oordopjes in?
Ik vraag me af waarom. Heb het zelf ook gedaan, maar kan me dat niet meer herinneren. Wel dat van mijn dochters.
Donna zit naast me in de Tube. Zij huilde stipt om zes uur als ik thuis kwam van mijn werk en we gingen eten. Ik kreeg haar stil met wandelen door de wijk in een draagzak. Avonden zo met haar gelopen.
Nu staart ze naar haar telefoon. Ze leest, fanfiction. Je hoort haar niet. Ze is op haar gemak. Ondanks de geluiden. Van een huilende baby in de Tube.