Het is niet dat er zoveel koeien zijn op de boerderij. Nu zijn er volgens mij 95 (inclusief de droge koeien) en ongeveer 55 stuks jongvee (inclusief 1 stiertje). Het nummer aan de halsband van de koeien hangt af van de moeder of zo, of iets anders. Ik zal het eens navragen bij de boer, want het lijkt een beetje op willekeur. Mijn vriendin Gritty heeft bijvoorbeeld nummer 35.
Nicolet dus 1196. Ze is erg aanwezig in de stal, loopt veel en is vaak vooraan te vinden. Als ik daar een andere koe wat aandacht geef, komt Nicolet eraan, geeft de koe een beuk met haar kop en dringt zich naar voren om de aandacht op te eisen. De bitch van de stal. Ze heeft 2 keer gekalfd en is dus nog een jonge koe.
Laatst had ik een nieuwe borstel op de koeborstel geplaatst. De oude was wel erg versleten. Nicolet liep alweer bij me in de buurt en toen ik de oude eraf had gehaald en even op de waterbak had gelegd, zag ik haar met haar kop tegen de losliggende borstel schuren. Ik heb haar maar even verteld dat ze wat geduld moest hebben en ik bijna klaar was met de nieuwe borstel plaatsen. Niet dat ze luistert of zo, maar iemand moet de baas zijn.
Toen ik klaar was, ging mevrouw direct aan de slag om de boel te testen. Als de borstel een duwtje krijgt dan gaat die automatisch draaien en dat vinden de koeien fijn. Ondertussen was ik de boxen en vloeren bij de pinken en de droge koeien aan het doen. Daar ben ik meestal ongeveer 20 minuten mee bezig. Af en toe wierp ik een blik op de nieuwe borstel en zag daar Nicolet nog steeds staan. Andere koeien wachten op hun beurt en wachten tot Nicolet klaar is. Kan nog wel even duren.
Ik ga meestal 1x per week naar 't Woud (duingebied tussen Egmond en Bergen) om daar hard te lopen en dan fiets ik ook langs de boerderij en de weilanden waar onze koeien grazen. Onlangs was ik op de terugweg en zag ik de koeien op een weiland langs de weg. Ik begroet ze dan natuurlijk en als ik een koe herken en haar naam weet dan roep ik wat. Bijvoorbeeld: "goed jullie best doen hè." De meesten reageren amper of kijken alleen even op en gaan dan weer verder met de dagelijkse gang van zaken. Totdat ik Nicolet zag liggen. Ik riep haar naam en ze keek gelijk op, haar oren wijd gespreid en ze stond snel op. Ik fietste gewoon door, riep nog wel een keer haar naam en Nicolet begon met me mee te rennen. Er zat wel een slootje tussen de weg en het weiland, maar ze ging zo hard dat ik even bang was dat ze door de sloot heen zou gaan. Een paar andere koeien zagen het en als er 1 begint te rennen dan volgen er meestal meer. Een kleine 100 meter verderop is een hek op een dam en daar stopte ik om Nicolet te vertellen dat ze niet moet gaan rennen. Ik realiseerde me toen pas dat ze me toch heeft herkend, want het lijkt me toch niet dat ze met iedere fietser die wat naar haar roept mee gaat rennen. Inmiddels stonden er nog een stuk of 20 koeien bij het hek en hebben we even bijgekletst.
Vorige week is de eerste snede ingekuild en dan rijden de loonwerkers en de boer veel met de trekkers en ander rollend materieel heen en weer. Soms moet er dan weleens een schrikdraad tijdelijk los om een kortere route te nemen of gewoon omdat het makkelijk is. Maar dat draad hing er natuurlijk niet voor niets. Dat was er om de koeien tegen te houden en het is dus die week 2 keer gebeurd dat er koeien op het erf liepen. Gevalletje draad dus niet teruggehangen.
De eerste keer waren we er nog vroeg bij en liepen er net een stuk of 20 op het erf. Maar ze kunnen tussen de stal en de schuren verschillende kanten op en de deuren van de schuren staan altijd open. Vooral de veldschuur (een oude houten stal waar alleen jongvee in staat) is populair. Overal koeien die hun ogen uitkijken (weten zij veel dat er daar allemaal kleine koetjes zijn) en loeien. Met veel geschreeuw, klappen in de handen, zwaaien met de armen en af en toe een tik op de billen weten we de koeien naar buiten te krijgen en naar het weiland te sturen. Draad weer dicht en nog even gecheckt of er niet een koe is die zich verscholen heeft.
De tweede keer was het toch wat drukker op het erf. Maar nu was het draad achteraan niet dicht gedaan en liepen ze dus ook vooral in de grote schuur en nog buiten bij de maïskuil achter op het erf. Oh er lopen er ook weer een paar in de veldschuur. Eerst die maar eens leeg halen. Dan weer naar buiten om ze verder naar achter te drijven. Nicolet staat me aan te kijken met die stoute blik van haar. Ik moet echt mijn best doen om haar terug te sturen. Die witte aap (Ramona, nummer 20) krijgt van mij een klap op haar bil, want die wil ook niet echt luisteren.
In de grote schuur zijn er nog best veel. Die hebben de strobalen ontdekt en zijn lekker aan het rollebollen. Daar staan ook schudders, maaiers en andere grote apparaten met allerlei uit stekende best gevaarlijke stalen dingen waar ze zich aan kunnen verwonden. En dat is nou juist waar de boer bang voor is als er koeien lopen waar ze niet horen.
Als we ze allemaal naar buiten hebben, gaan we ze verder terug naar het land drijven, maar ze kunnen nog langs 2 kanten van de mestzak en dat gebeurt dan natuurlijk ook. Dan eerst maar de ene kant dicht doen en alle overgebleven koeien langs de andere kant van de mestzak sturen en daarachter kunnen ze ook het land in. Moet alleen wel het draad daar open en ik sprint daar heen voordat ze weer een andere kant op vliegen. Nou gelukt, alle koeien zijn weer terug in het weiland. De meeste zijn alweer aan het grazen. Nicolet staat me nog aan te kijken. Ondeugende blik? Wat denkt zij nou? "Hè hè was leuk hè?"